rok szkolny w norwegii 2018

Podatki w Norwegii 2019 to również zmiany w kwestii maksymalnego odpisu podatkowego, jaki możemy zastosować w kontekście darowizny dla organizacji pozarządowych. Obecnie coroczna darowizna może być odpisana, jeżeli nie przekracza 40 tys. NOK. Od 1. stycznia limit ten będzie wynosił już 50 tys. NOK. Nazywany jednym z najlepszych na świecie, system edukacji w Norwegii oferują tamtejszej młodzieży świetne warunki do nauki i jasne perspektywy na przyszłość. Po wprowadzonej reformie, wszystkie jego założenia zyskały podziw i uznanie na całym świecie. System edukacji w Norwegii zakłada, że nauka jest obowiązkowa dla wszystkich dzieci w wieku 6–16 lat. Rok szkolny trwa od […] University of South-Eastern Norway (USN) to państwowy uniwersytet w Norwegii, który został założony w 2018 roku. Ma ponad 17,000 XNUMX studentów. Chociaż uniwersytet jest wciąż nowy, ma kampusy w Bø, Telemark, Porsgrunn, Notodden, Rauland, Drammen, Hønefoss, Kongsberg i Horten. W sień Witamy nowy rok szkolny w świetlicy 1-4.09.2020 − Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 2020/21.Powitanie w świetlicy. − Zasady zachowania w sali świetlicowej, stołówce, szatni, toalecie i na placu zabaw. − Omówienie regulaminu świetlicy szkolnej oraz zasad bezpieczeństwa i higieny w związku z występowaniem COVID-19. Zasiłek chorobowy w Norwegii przez pierwsze 16 dni wypłacany jest przez pracodawcę. Jego wysokość jest równoważna z wysokością przeciętnej tygodniowej wypłaty. Świadczenie wyliczane jest zazwyczaj w oparciu o wynagrodzenie, jakie otrzymywałeś w ciągu ostatnich 4 tygodni przez chorobą. nonton film iron man 4 rise of morgan stark. Norwegia jest dużym krajem ze stosunkowo niewielką liczbą mieszkańców. 100 lat temu był to jeden z biedniejszych krajów w Europie, dziś należy do najbogatszych krajów świata. Problem nierówności społecznych w Norwegii praktycznie nie istnieje. Charakterystyczne dla modelu nordyckiego jest niskie bezrobocie i niewielkie różnice w dochodach oraz dobrze rozwinięte państwo opiekuńcze. Władze lokalne są odpowiedzialne za podstawowe usługi socjalne, w tym kształcenie na poziomie podstawowym, i mają znaczną autonomię w przydzielaniu zasobów. Gminy prowadzą szkoły podstawowe i średnie I stopnia, a władze powiatowe odpowiadają za kształcenie i szkolenie na poziomie szkoły średniej II stopnia. Norwegia nie jest członkiem Unii Europejskiej, ale jako członek Europejskiego Obszaru Gospodarczego bierze udział w unijnym programie edukacyjnym Erasmus + oraz programie ramowym w zakresie badań i innowacji Horyzont 2020. Edukacja jest kluczem do utrzymania wysokich wskaźników zatrudnienia oraz wydajnej i innowacyjnej siły roboczej. Jest także kluczem do rozwoju i doskonalenia kultury demokratycznej. Norweski system edukacji jest w pełni włączający – gwarantuje miejsce każdemu bez ponoszenia opłat. Dzieci i młodzież mają równe prawo do edukacji, bez względu na miejsce zamieszkania, płeć, pochodzenie społeczne lub kulturowe i szczególne potrzeby. Jednym z fundamentalnych założeń realizowanych w praktyce w Norwegii jest umożliwianie dzieciom z różnych środowisk spotykania się na równych warunkach w swojej lokalnej społeczności i stwarzanie im takich samych możliwości rozwoju, niezależnie od różnic klasowych, kulturowych czy religijnych. Opiera się ono na przekonaniu, że w nowoczesnym społeczeństwie, które charakteryzuje różnorodność kulturowa, system edukacji może pełnić rolę swego rodzaju spoiwa dla lokalnej społeczności. Główne cechy systemu edukacji Większość dzieci uczęszcza do przedszkola Rodzice w Norwegii mają prawo do 11 miesięcy urlopu rodzicielskiego z pełnym wynagrodzeniem, 10 tygodni jest zarezerwowanych wyłącznie dla ojca. Dzieci mają prawo do miejsca w przedszkolu od pierwszego roku życia. Około 50 procent przedszkoli to przedszkola prywatne, ale dotowane przez rząd. Opłaty ponoszone przez rodziców są umiarkowane, mają tę samą wysokość w instytucjach publicznych i prywatnych. Przedszkola w Norwegii przyjmują holistyczne podejście do edukacji i opieki nad dziećmi. Zadaniem przedszkola jest przede wszystkim troska o dobre samopoczucie i rozwój dzieci poprzez organizowanie zabawy i nauki, które wspierają ich naturalną kreatywność i ciekawość i są dla nich przyjemnością. Przedszkola przygotowują dzieci do szkoły. Dostęp do wysokiej jakości edukacji przedszkolnej przynosi ważne korzyści dzieciom, rodzinom i całemu społeczeństwu. System edukacji ma charakter włączający Szkoły podstawowe i średnie I stopnia są obowiązkowe dla wszystkich dzieci w wieku 6–16 lat. Szkolnictwo podstawowe i średnie I stopnia opiera się na jednolitej szkole, zapewniającej na zasadzie równości jednakową edukację wszystkim uczniom. Istnieje wspólny krajowy program nauczania dla szkół podstawowych i średnich, ale w tych ramach władze gminne i okręgowe, szkoły i nauczyciele mogą wpływać na jego realizację. Dzień szkolny jest krótszy dla młodszych dzieci, a gminy są zobowiązane do zapewnienia opieki dziennej dla dzieci w niższych klasach. Na terenie wszystkich gmin musi działać tzw. szkoła kultury. Szkoły te oferują kursy i zajęcia w dziedzinie muzyki, tańca, teatru itp. Szkoły kultury często współpracują z placówkami opieki dziennej dla dzieci w wieku szkolnym i prowadzą zajęcia dla uczęszczających do nich dzieci. Rodzice muszą uiścić opłatę za korzystanie z opieki dziennej oraz udział dzieci w zajęciach. Wysokość opłat jest ustalana przez gminę. W Norwegii istnieje bardzo niewiele szkół specjalnych. Powtarzanie klas nie jest praktykowane. Społeczność Sami Kultura i tradycje społeczności Sami są częścią wspólnej kultury norweskiej i nordyckiej. W obszarach zamieszkanych przez społeczność Sami nauczanie odbywa się zgodnie z odrębnym programem nauczania, który zapewnia wysokiej jakości kształcenie oparte na dziedzictwie kulturowym i języku Sami. Uczniowie mają prawo, ale nie obowiązek uczęszczania do szkoły średniej II stopnia Młodzi ludzie, którzy ukończyli szkołę podstawową i średnią I stopnia mają prawo do trzech lub czterech lat nauki w szkole średniej II stopnia . Nie ma limitu wiekowego na rozpoczęcie nauki w szkole średniej II stopnia, ale typowo jest to 16 lat. Dorośli mają prawo do kształcenia na poziomie szkoły średniej II stopnia, jeśli nie ukończyli wcześniej szkoły na tym poziomie. Uczniowie mogą wybierać spośród trzech programów kształcenia ogólnego (3- letnich) lub dziewięciu programów kształcenia zawodowego (4-letnich). Większość programów zawodowych składa się z dwóch lat nauki w szkole, po których następują dwa lata kształcenia praktycznego w miejscu pracy. Partnerzy społeczni w Norwegii mają pewien wpływ na rozwój treści i organizacji szkolenia zawodowego. Kształcenie i szkolenie zawodowe nie zamyka dostępu do szkolnictwa wyższego – można go uzyskać po rocznym kursie pomostowym. Tzw. szkoły ludowe są instytucjami edukacyjnymi poza formalnym systemem edukacji. Ludowe szkoły średnie nie mają programu nauczania ani egzaminów, oferują krótkie i długie kursy trwające maksymalnie 10 miesięcy. Szkoły te są bezpłatne i najczęściej rekrutują młodych ludzi od 19 roku życia. Szkoły prywatne W Norwegii istnieje stosunkowo niewiele szkół prywatnych. Prawie wszystkie szkoły prywatne są dotowane. Szkoły prywatne mogą rozpocząć działalność, o ile oferują alternatywny profil religijny lub alternatywny program pedagogiczny uznany międzynarodowo. Szkoły prywatne wspierane przez rząd mogą pobierać jedynie ograniczone opłaty i nie mogą dokonywać selekcji uczniów na podstawie ich wyników lub innych subiektywnych kryteriów. Szkolnictwo wyższe jest bezpłatne Struktura studiów (poziomy ISCED 6–8) w Norwegii jest zgodna z wprowadzonym w procesie bolońskim trójstopniowym modelem i obejmuje: 3-letnie studia licencjackie, 2-letnie magisterskie i 3-letnie doktoranckie. Ponadto wyższe szkoły zawodowe prowadzą różnorodne kursy na poziomie ISCED 4 i 5 trwające od pół roku do dwóch lat. Norwegia jest małym krajem pod względem liczby ludności, ale obejmuje duży obszar, dlatego posiada stosunkowo dużą liczbę instytucji szkolnictwa wyższego. Z wyjątkiem niektórych prywatnych uczelni wyższych, wszystkie instytucje szkolnictwa wyższego są państwowe. Zgodnie z prawem uniwersytety państwowe i kolegia uniwersyteckie nie mogą pobierać opłat za naukę. Przepisy te są kluczem do zapewnienia wszystkim obywatelom równego prawa i możliwości uczestniczenia w szkolnictwie wyższym. Ponadto wszyscy norwescy studenci mają prawo do wsparcia finansowego (stypendiów i pożyczek) na pokrycie kosztów utrzymania za pośrednictwem Państwowego Funduszu Pożyczek Edukacyjnych. Aby zakwalifikować się do uzyskania pomocy z Państwowego Funduszu Pożyczek Edukacyjnych, należy posiadać norweskie obywatelstwo. Obcokrajowcy mogą otrzymać wsparcie na edukację w Norwegii pod pewnymi warunkami. Uczenie się przez całe życie jest powszechnie realizowane Umożliwianie uczenia się przez całe życie jest ważną zasadą norweskiej polityki edukacyjnej. Kształcenie w zakresie podstawowych umiejętności i walidacja wcześniejszej nauki odgrywają istotną rolę w edukacji dorosłych. Imigranci posiadający zgodę na legalne zamieszkiwanie w Norwegii mają prawo i obowiązek uczestniczenia w kursach języka norweskiego i nauk społecznych dla imigrantów. Struktura systemu edukacji Diagram systemu edukacji Przedszkole Przedszkole jest instytucją edukacyjną, która ma zapewniać dzieciom w wieku przedszkolnym warunki do rozwoju i podejmowania aktywności, a pracującym lub uczącym się rodzicom oferować wsparcie w zakresie opieki nad dziećmi. Dzieci mają prawo do miejsca w przedszkolu od pierwszego roku życia. Szkolnictwo podstawowe i średnie Jesienią 2006 r. wprowadzono reformę szkolną o nazwie Promocja wiedzy. W ramach reformy wprowadzono Krajowy program nauczania dla promocji wiedzy, który obejmuje: Podstawę programową Ramy jakości Programy nauczania poszczególnych przedmiotów Godziny nauczania poszczególnych przedmiotów Zasady oceniania Edukacja obowiązkowa w szkole podstawowej i średniej I stopnia w Norwegii trwa dziesięć lat, a rozpoczyna się w roku, w którym dziecko kończy sześć lat. Edukacja obowiązkowa opiera się na zasadzie równości i jest dostosowana do potrzeb wszystkich uczniów w systemie szkolnym. Nauka w szkole podstawowej i średniej I stopnia opiera się na tym samym krajowym programie nauczania, co umożliwia wyposażenie wszystkich uczniów w tę samą podstawę wiedzy, obejmującą wspólne wartości i kulturę. Obowiązkowa edukacja podzielona jest na dwa etapy: szkoła podstawowa (klasy 1-7) i szkoła średnia I stopnia (klasy 8–10). Szkolnictwo średnie II stopnia Młodzi ludzie, którzy ukończyli szkołę podstawową i średnią I stopnia, mają prawo do podjęcia trzyletniej edukacji na poziomie średnim II stopnia. Wszyscy młodzi ludzie mają prawo do miejsca w jednym z trzech alternatywnych programów edukacyjnych, o przyjęcie do którego się ubiegają, oraz dwóch lat dalszego kształcenia opartego na tym programie. Uczniowie wybierający kształcenie i szkolenie o profilu zawodowym mogą uzyskać kwalifikacje niezbędne do przyjęcia na uniwersytety i uczelnie wyższe poprzez udział w programie uzupełniającym. Władze okręgowe są prawnie zobowiązane do monitorowania sytuacji młodych ludzi w wieku od 16 do 21 lat, którzy nie uczą się ani nie są zatrudnieni. Uczniowie korzystający z kształcenia specjalnego, mają prawo do dodatkowych dwóch lat nauki w szkole średniej II stopnia lub szkolenia zawodowego, jeśli jest to konieczne, aby mogli osiągnąć swoje cele edukacyjne. Prawo to dotyczy również uczniów, którzy podejmują naukę w języku migowym lub w alfabecie Braille’a. Dorośli urodzeni przed 1 stycznia 1978 r., którzy nie ukończyli wcześniej szkoły średniej ogólnokształcącej lub zawodowej II stopnia mają ustawowe prawo do ukończenia kształcenia na tym poziomie. Szkoły średnie II stopnia ogólnokształcące i zawodowe dostępne są w całym kraju (równy dostęp do edukacji). Wcześniej istniało wiele różnych typów szkół oferujących programy na poziomie szkoły średniej II stopnia o różnej długości, ale od 1976 r. odkąd Norwegia zreformowała szkoły na tym poziomie, szkoły te oferują oba profile kształcenia – ogólny i zawodowy – w ramach jednej placówki. Edukacja i szkolenie trwa zwykle trzy lata, podzielone jest na trzy poziomy: Vg1, Vg2 i Vg3 (w kilku przypadkach cztery lata z Vg4). Kształcenie i szkolenie zawodowe prowadzi głównie do uzyskania świadectwa rzemieślniczego lub czeladniczego, zwykle po dwóch latach nauki w szkole i rocznym stażu w przedsiębiorstwie. Praktyka zawodowa w placówce szkoleniowej zazwyczaj łączy się z rocznym okresem pracy, co oznacza, że praktyka zawodowa ogółem trwa dwa lata. Jeśli niemożliwe jest zapewnienie wystarczającej liczby miejsc szkoleniowych, władze powiatu są zobowiązane do zaoferowania Vg3 w szkole, w którym to przypadku uczeń nie podejmuje pracy. Końcowy egzamin zawodowy w obu przypadkach jest taki sam. Jeśli chodzi o specjalizacje, które nie są uznawane za zawody produkcyjne, kształcenie zawodowe będzie prowadzone tylko w szkole i prowadzi do zdobycia kwalifikacji zawodowych. Kształcenie ogólne trwa trzy lata i prowadzi do przyjęcia na studia. Uczniowie, którzy ukończyli kształcenie zawodowe w Vg1 i Vg2, mogą wziąć udział w programie uzupełniającym Vg3 w celu uzyskania kwalifikacji uprawniających do przyjęcia na studia wyższe. Szkolnictwo średnie II stopnia i szkolenia są zorganizowane w 12 różnych programach edukacyjnych. Programy kształcenia ogólnego: Ogólny Edukacja sportowa i wychowanie fizyczne Edukacja muzyczna, teatralna, taneczna Programy kształcenia zawodowego: Budownictwo Projektowanie, sztuka, rzemiosło Energia elektryczna i elektronika Zdrowie i opieka społeczna Media i komunikacja Rolnictwo, rybołówstwo i leśnictwo Żywienie Transport i usługi Produkcja techniczna i przemysłowa Szkolnictwo wyższe zawodowe Szkolnictwo wyższe zawodowe jest alternatywą dla szkolnictwa wyższego i opiera się na kształceniu i szkoleniu średnim II stopnia lub równoważnych kompetencjach pozaformalnych lub nieformalnych. Kwalifikacje maturalne nie są wymagane. Edukacja składa się z kursów zawodowych trwających od pół roku do dwóch lat. Oprócz tradycyjnych szkół menedżerskich i morskich, które są finansowane przez władze okręgów, większość szkół oferujących tego rodzaju edukację jest szkołami prywatnymi. Wszystkie kursy muszą być akredytowane przez Norweską Agencję Zapewnienia Jakości w Edukacji (NOKUT). Aktualna lista uznanych kursów znajduje się na stronie internetowej NOKUT. Szkolnictwo wyższe Szkolnictwo wyższe zakłada pracę badawczą na fundamencie trzech latach ukończonej pomyślnie edukacji ogólnokształcącej w szkole średniej II stopnia. Większość instytucji szkolnictwa wyższego jest państwowa. Instytucje same odpowiadają za jakość prowadzonego przez nie kształcenia, badań i upowszechniania wiedzy. Od 2001 r. dostęp do instytucji szkolnictwa wyższego może być również udzielany osobom starszym niż 25 lat na podstawie udokumentowanych kompetencji formalnych, nieformalnych i pozaformalnych (całkowite kwalifikacje). Od 2003 r. struktura studiów jest trójstopniowa, składa się z trzyletnich studiów licencjackich, dwuletnich magisterskich i trzyletnich doktoranckich. Jest kilka wyjątków od tego modelu stare dwuletnie studia uniwersyteckie w kolegiach, sześcioletnie programy zawodowe, stopnie magisterskie jeden-na-jeden trwające od roku do półtora roku, czteroletnie stopnie licencjackie w zakresie muzyki i sztuk scenicznych oraz czteroletnie programy kształcenia nauczycieli. Skala ocen jest zgodna ze skalą Europejskiego Systemu Transferu Punktów (ECTS) z literami A (najlepszy wynik) do E (dopuszczenie) i F (brak zaliczenia). Reforma oznaczała również utworzenie agencji zapewniania jakości (NOKUT) oraz centrum internacjonalizacji (SIU). Wprowadzono również system akredytacji instytucjonalnej (dobrowolny dla instytucji prywatnych), co w konsekwencji spowodowało, że niektóre uczelnie rozpoczęły starania o uzyskanie statusu uniwersytetu. Różnice między rodzajami instytucji szkolnictwa wyższego są głównie związane z ich prawami do samo-akredytacji. Na przykład uniwersytety mogą bez programów akredytacji zewnętrznej oferować programy studiów na wszystkich poziomach, podczas gdy inne typy uczelni muszą ubiegać się o akredytację zewnętrzną (przez NOKUT) w przypadku programów studiów na poziomie magisterskim i doktoranckim. Istnieje również szeroka gama prywatnych instytucji szkolnictwa wyższego bez żadnych praw do akredytacji. Instytucje te zapewniają programy studiów, które są akredytowane (przez NOKUT). Oprócz edukacji i rozpowszechniania wiedzy uniwersytety i wyspecjalizowane instytucje na poziomie uniwersyteckim ponoszą szczególną odpowiedzialność za badania i edukację naukowców w programach doktoranckich. Zarządzanie i administrowanie poszczególnymi szczeblami systemu edukacji Przedszkola Rząd ponosi ogólną odpowiedzialność za rozwój jakości przedszkoli oraz zarządzanie i finansowanie sektora. Rząd przeznacza fundusze celowe na prowadzenie przedszkoli. Gubernatorzy hrabstw wdrażają politykę przedszkolną poprzez prace rozwojowe, zadania administracyjne, nadzór i wskazówki dla gmin. Gminy są odpowiedzialne za tworzenie i prowadzenie miejskich przedszkoli, a także za zatwierdzanie i nadzorowanie publicznych i prywatnych przedszkoli w gminie. Gminy muszą również zadbać o to, aby przedszkola działały w przyjętych ramach, a ich treść była zgodna z przepisami, regulacjami i planem ramowym. Władze miejskie muszą zapewnić, aby dotacje publiczne były wypłacane na równych zasadach wszystkim akredytowanym przedszkolom w ich gminie. Rada rodziców każdego przedszkola określa roczny plan zapewniający udział rodziców i personelu w kształtowaniu treści edukacyjnych. Właściciele przedszkoli są odpowiedzialni za zatrudnienie odpowiedniego i wykwalifikowanego personelu. Szkolnictwo podstawowe i średnie oraz szkolenia Państwo ponosi ogólną odpowiedzialność za tworzenie przepisów regulujących edukację (ustawa), w tym treści kształcenia i za finansowanie kształcenia i szkolenia na poziomie podstawowym i średnim. Gubernatorzy hrabstw są pośrednikami między Ministerstwem Edukacji i Badań Naukowych a Dyrekcją Edukacji i Szkoleń z jednej strony a sektorem edukacji w gminach i powiatach z drugiej. Gubernatorzy hrabstw są odpowiedzialni za nadzór i rozpatrywanie skarg związanych z obowiązującymi przepisami, jakość usług edukacyjnych, informację, doradztwo i sprawy administracyjne. Gminy są odpowiedzialne za prowadzenie i administrowanie szkołami podstawowymi i średnimi I stopnia, a kształcenie i szkolenie na poziomie szkoły średniej II stopnia podlega władzom okręgowym. Ustawodawstwo i przepisy, w tym krajowy program nauczania, tworzą wiążące ramy, ale w tych ramach władze miejskie i okręgowe, szkoły i nauczyciele mogą wpływać na realizację kształcenia i szkolenia. Każda szkoła ma dyrektora, rady i komitety. Norweska Dyrekcja ds. Edukacji i Szkoleń jest agencją wykonawczą podlegającą Ministerstwu Edukacji i Badań. Do głównych zadań dyrekcji należy promowanie rozwoju jakości, ocena jakości, analiza i dokumentacja pracy w przedszkolach, kształcenia w szkołach podstawowych i średnich oraz wykonywanie zadań administracyjnych związanych z kształceniem i szkoleniem podstawowym i średnim, a także ogólna odpowiedzialność za nadzór kształcenia i szkolenia na poziomie podstawowym i średnim. Szkolnictwo wyższe zawodowe Szkolnictwo zawodowe na poziomie wyższym jest krótką alternatywą zawodową dla szkolnictwa wyższego. Jest regulowane przez ustawodawstwo krajowe i jest oferowane częściowo przez władze okręgów, a częściowo przez podmioty prywatne. Szkolnictwo wyższe Państwo jest odpowiedzialne za uniwersytety i kolegia uniwersyteckie, które podlegają bezpośrednio Ministerstwu Edukacji i Badań. Każda instytucja ma zarząd odpowiedzialny za kierowanie i organizację pracy instytucji. Akredytowane instytucje otrzymały szerokie uprawnienia akademickie i mogą zarówno tworzyć jak i likwidować kierunki studiów. Kolegia uniwersyteckie same decydują, jakie kierunki studiów licencjackich prowadzą. Uniwersytety same określają, jakie prowadzą kierunki studiów na wszystkich poziomach, w tym doktoranckim. Norweska Agencja ds. Zapewnienia Jakości w Edukacji i Norweskie Centrum Współpracy Międzynarodowej w Szkolnictwie Wyższym również odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu uniwersytetami i kolegiami uniwersyteckimi. Na polskich drogach w 2018 roku zginęło 57 dzieci, a w Norwegii tylko jedno. Do 18 grudnia 2019 roku liczba śmiertelnych ofiar wśród dzieci w skandynawskim kraju równała się … zero. A wszystko za sprawą 2002 roku parlament przyjął plan o nazwie „wizja zero”, który polega na zminimalizowaniu zabitych i ciężko rannych w wypadkach drogowych. To wielki wyczyn zważywszy na to, że jeszcze czterdzieści lat temu, na norweskich drogach każdego roku ginęło osób (przy 4-milionowej licznie ludności). Wieloletnia ewolucja Każdego dnia informacje drogowe są uzupełniane o raporty policyjne z całego kraju. Wszystkie te dane są analizowane w siedzibie Norweskiej Komisji ds. Bezpieczeństwa Na Drogach – pozarządową organizacją pożytku publicznego powołaną w celu zmniejszenia liczby wypadków drogowych. – Wszystko zaczęło się wraz ze zrozumieniem, że musimy działać razem na rzecz raz podjętego celu. To może wydawać się stwierdzeniem bardzo ogólnikowym, ale w praktyce oznaczało rozpoczęcie rozmów między rządem, poszczególnymi władzami lokalnymi i organizacjami pozarządowymi, które zajmują się poprawą bezpieczeństwa na drogach – pwiedział pracownik komisji, Solstad Steen. Walka z piratami drogowymi Zmiana przyzwyczajeń kierowców wcale nie jest prosta. Głównymi problemami były: jazda bez zapiętych pasów bezpieczeństwa, nadmierna prędkość na drogach i jazda pod wpływem alkoholu. Mimo zaostrzonych kontroli oraz wysokich kar nakładanych na kierowców niewiele się zmieniało. W 1975 roku wszedł całkowity zakaz reklamowania alkoholu. Władze widziały, że mają za mało danych dotyczących przyczyn powstawania wypadków, więc powołano lokalne organizacje mające zatroszczyć się o poprawę bezpieczeństwa na drogach. – Stwierdziliśmy, że trzeba sprawdzić, gdzie dokładnie dochodzi do wypadków z udziałem dzieci. To były pasy przed placami zabaw? Przed szkołą? A może przed przystankiem autobusowym? Naszym celem było po prostu zabranie dzieci z tych miejsc, gdzie zdarzały się wypadki – poweidział Solstad Steen. Proste działania są najlepsze. Przeprojektowano przejścia dla pieszych i przesunięto godziny lecyjne, aby dzieci nie kończyły o tej samej porze co pracownicy fabryk. Dzięki takim działaniom śmiertelność na drogach spada. Również działania na niższych szczeblach poprawiają bezpieczeństwo na drogach. Nauczyciele dbają o to, by dzieci w szkołach podstawowych znały zasady ruchu drogowego oraz wiedziały jak być widocznymi po zmroku (norweskie przepisy nakazują na przykład noszenie przy sobie nie tylko odblasku, ale także źródła światła). Dzieci uczą się również jak prawidłowo przypiąć małe dziecko do fotelika samochodowego. Dzięki temu są w stanie sprawdzić czy młodsze rodzeństwo jest bezpieczne. Nauka (bezpiecznej) jazdy to podstawa W trakcie kursu na prawo jazdy kierowcy odbywają obowiązkowe szkolenia z jazdy po różnych nawierzchniach. Mają również zajęcia z omijania przeszkód na lodzie. Duży nacisk w Norwegii kładzie się na umiejętność dostosowania prędkości do warunków panujących na jezdni. Jeśli są złe, często na autostradach wyświetlany jest odpowiedni komunikat o konieczności zmniejszenia prędkości. Największą różnicą między Norwegią a resztą Europy jest to, że hasła promujące bezpieczeństwo na drogach są na stałe wpisane w kulturę społeczną. Pojawia się wiele akcji informujących o tym, jak utrzymać koncentrację za kierownicą w długich trasach oraz jak wyprzedzać i kiedy robić postoje. Ponadto Norwegowie to ludzie, którzy w okresie jesienno-zimowym zmagają się z kaprysami pogody i wiedzą, że Matka Natura jest wielką i nieprzewidywalną potęgą. Jazda samochodem wymaga od nich nie lada pokory i wyćwiczonej sztuki uważności. Źródło: Opracowanie: Salomea "Po­wiedz mi, ja­kie książki masz w do­mu, a po­wiem ci, kim jesteś." Iwaszkiewicz Przedszkole w Norwegii jest miejscem uwielbianym przez wszystkie dzieci. To tu nawiązuje się pierwsze przyjaźnie, uczy samodzielności i spędza czas na najlepszej zabawie. W tym wpisie opowiadam o tym, jak wygląda przedszkole w Norwegii od środka i o czym warto wiedzieć przed posłaniem dziecka do norweskiego przedszkola. Przedszkole w Norwegii jest tematem wzbudzającym duże zainteresowanie na moim profilu na Instagramie. Dostaję dużo pytań dotyczących funkcjonowania norweskich przedszkoli, rekrutacji, wyżywienia, opłat. Często przewija się też kwestia dostępności miejsc, z czym np. w Polsce, wciąż jest problem oraz pytanie o to, czy norweskie przedszkolaki naprawdę śpią na zewnątrz i to w środku zimy. Zebrałam wszystkie te pytania i w tym wpisie przedstawię Wam ogólny schemat funkcjonowania norweskich przedszkoli. Zapraszam do dość długiej, ale ciekawej, lektury. Przedszkole w Norwegii – informacje ogólne Przedszkola w Norwegii – ich nazwa to barnehage, czyli ogród dzieci – są płatne i dzielą się na prywatne i komunalne. W związku z tym, że wszystkie placówki otrzymują dotacje z budżetu państwa, nie ma różnicy w wysokości opłat między przedszkolami prywatnymi, a komunalnymi (czyli przedszkolami gminnymi, państwowymi). Jeśli różnice występują, to są niewielkie. My za miejsce w przedszkolu płacimy 3230 kr miesięcznie. Do tego dochodzi opłata za wyżywienie – ok. 300-600 kr. Jeśli do przedszkola chodzi więcej niż jedno dziecko, rodzice otrzymują zniżkę – za drugie dziecko płaci się 30% mniej, za trzecie i każde kolejne 50%. W większości przedszkoli obowiązuje zasada, że dziecko przynosi swoje śniadanie i jest to tzw. matpakke, czyli pudełko z kanapkami, warzywami i owocami. Wyżywienie zapewnione przez przedszkole to najczęściej lunch (np. kanapki) podawane około godziny plus przekąska w postaci warzyw i owoców, podawana dzieciom po południu, zwykle około godziny Czasami dzieci dostają też jogurt, knekkebrød z masłem lub jakimś smarowidłem typu pasta kawiorowa lub pasta o smaku szynki, do picia mleko i wodę. Tym, co może zaskakiwać jest brak ciepłych posiłków. W większości przedszkoli dzieci dostają ciepły posiłek tylko raz w tygodniu. My mieliśmy to szczęście, że nasze dzieci trafiły do przedszkoli z pełnym wyżywieniem, w którym ciepły posiłek jest codziennie i w którym dziecko ma zapewnione również śniadanie. Rekrutacja do norweskiego przedszkola Rekrutacja do przedszkola odbywa się przez stronę komuny (gminy) i kończy najczęściej 1 marca. Nowy rok przedszkolny zaczyna się w sierpniu. Przy rekrutacji nie obowiązuje zasada rejonalizacji, zgodnie z którą dziecku przyznaje się miejsce w przedszkolu najbliżej domu. Poza rekrutacja główną, dziecko można zapisać do przedszkola przez cały rok. Ale wtedy można starać się tylko o przyjęcie do przedszkola mającego aktualnie wolne miejsca. W Norwegii dzieci mogą zacząć przedszkole po ukończeniu 10. miesiąca życia. Najczęściej jednak przygodę z przedszkolem rozpoczynają dzieci po ukończeniu 12. miesiąca. Takie maluchy trafiają do småbarnavdeling, czyli grupy/oddziału dla małych dzieci, będącego odpowiednikiem polskiego żłobka. W Norwegii nie ma oddzielnych żłobków, więc wszystkie dzieci od 1 do 5 roku życia chodzą do przedszkola i trafiają do odpowiednich grup w przedziale wiekowym od 1 do 3 i od 3 do 5 lat. Przedszkola w Norwegii są czynne od godziny do godziny Rekrutacja do przedszkola w Norwegii – najważniejsze zasady 📌 Główny nabór do przedszkoli odbywa się w marcu każdego roku. Termin wysłania podania o miejsce w przedszkolu upływa najczęściej 1 marca. 📌 Wniosek o przyjęcie dziecka do przedszkola wypełnia się na stronie kommune, w której mieszkamy. Po zalogowaniu się do systemu rodzic wybiera od 1 do 3 (tak jest w naszej gminie) lub od 1 do 5 przedszkoli. Jako pierwsze wybiera się to przedszkole, do którego najbardziej chcemy posłać dziecko. 📌 We wniosku zaznaczamy, czy dziecko ma rodzeństwo w przedszkolu, jaki jest jego język ojczysty. Nie wiem, czy to nadal obowiązuje, ale kiedyś przy rekrutacji był stosowany tzw. priorytet językowy dla dzieci obcojęzycznych. 📌 Do przedszkola można zapisać dziecko w wieku od 10 miesięcy do 5 lat. Wiele przedszkoli przyjmuje też młodsze maluchy, już od 6-7 miesiąca. Ogólnie zasada jest taka, że o miejsce w przedszkolu od sierpnia można starać się dla dzieci urodzonych od stycznia do sierpnia. Dzieci urodzone wrzesień-listopad mają prawo do miejsca w przedszkolu od tego miesiąca, w którym kończą rok. Dzieci grudniowe mogą dostać miejsce dopiero od sierpnia następnego roku. 📌 Po zakończeniu pierwszego etapu rekrutacji rodzice otrzymują odpowiedź, do którego przedszkola zostało przyjęte dziecko. Jesli zaakceptują ofertę, dziecko ma zapewnione miejsce w przedszkolu. Jeśli nie, mogą starać się o miejsce w innym przedszkolu, lub zapisać dziecko na listę oczekujących do danego przedszkola. 📌 Poza główną rekrutacją, dziecko można zapisać do przedszkola również w ciągu roku szkolnego, o ile jakieś przedszkola ma wolne miejsca. 📌 Pierwszeństwo przyjęcia do przedszkola mają dzieci mające rodzeństwo w przedszkolu. Poszczególne zasady mogą różnic się w zależności od gmin. Składając wniosek o przedszkole warto wiedzieć, że można ubiegać się tez o redukcję kosztów za pobyt dziecka w przedszkolu. Pierwsze dni Teo w nowym przedszkolu. Adaptacja, czyli pierwsze dni w barnehage Na kilka dni przed rozpoczęciem przedszkola rodzice otrzymują z przedszkola list (często jest to list zaadresowany bezpośrednio do dziecka!). Poza najważniejszymi informacjami o przedszkolu, planie dnia, czy wyprawce, w liście podany jest też plan dni adaptacyjnych. W naszej gminie adaptacja jest rozpisana na 3 dni. Pierwszy dzień wygląda tak, że rodzice przychodzą do przedszkola z dzieckiem na wyznaczoną godzinę i są tam razem z nim przez dwie godziny. Przez ten czas są cały czas z pracownikiem przedszkola, który zapoznaje się z dzieckiem, odpowiada na pytania rodziców i pyta o najważniejsze kwestie dotyczące dziecka. Na pierwszy dzień adaptacji w przedszkolu rodzicom przysługuje wolny dzień z pracy. Drugiego dnia rodzic z dzieckiem znowu przychodzą o umówionej godzinie. Tego dnia dziecko zostaje w przedszkolu trochę dłużej i jeśli jest gotowe, rodzic po pewnym czasie zostawia je w przedszkolu samo, ale musi być cały czas pod telefonem, żeby w razie sytuacji kryzysowej wrócić po dziecko. O tym, czy rodzic może wziąć na ten dzień specjalny, płatny urlop, decyduje pracodawca. Trzeci dzień to już próba pozostawienia dziecka w przedszkolu na dłużej, w tym na drzemkę. Rodzic wychodzi z przedszkola, ale tak jak dzień wcześniej, jest pod telefonem i jeśli nic się nie wydarzy wraca po dziecko o umówionej godzinie. W wyjątkowych sytuacjach adaptacja dziecka może trwać dłużej, ale chyba w większości przypadków udaje się zamknąć ten proces w trzech dniach. Wyprawka do przedszkola, czyli wszystko co norweski przedszkolak mieć powinien Przygotowując dziecko do przedszkola, należy przygotować wyprawkę ubraniową, która bardzo różni się od tej, którą zanosimy do przedszkola w Polsce. Dzieci w norweskich przedszkolach spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu, o każdej porze roku, niezależnie od pogody. Z tego powodu wyprawka przedszkolaka musi zawierać ubrania, które zapewnią dziecku komfort w każdej sytuacji, a to oznacza, że zadbają o to, żeby dziecku było ciepło, sucho i wygodnie. Podstawowe ubrania, w które powinniśmy wyposażyć dziecko chodzące do przedszkola w Norwegii: jednoczęściowy kombinezon – skalldress – wiatro- i/lub wodoodporny kombinezon na cieplejsze pory roku, czyli wiosnę, lato i wczesną jesień. kombinezon zimowy – vinterdress regntøy – dwuczęściowy zestaw przeciwdeszczowy, składający się ze spodni i kurtki z tzw. gumy kalosze (zwykłe plus ocieplane na zimę) buty z membraną przeciwdeszczową wełniana bielizna – koszulka plus legginsy (kalesony) bielizna termiczna – jeśli dziecko nie lubi wełny lub ma na nią uczulenie wełniany kombinezon tzw. ulldress dla małych dzieci śpiących w wózkach na podwórku polarowy kombinezon lub zestaw bluza+spodnie tzw. fleece sett jako warstwa pomiędzy ubranie a kombinezon, a dla maluchów do spania zamiast kombinezonu z wełny czapka – cienka bawełniana czapka na ciepłe dni, czapka z polarem od środka na chłodniejsze dni i kominiarka tzw. balaklava (najlepiej oczywiście wełniana) na zimę. kapelusz – przeciwdeszczowy na jesień i późną wiosnę plus przeciwsłoneczny, na lato. rękawiczki – wodoodporne cienkie i wodoodporne ciepłe na zimę plus cienkie wełniane lub bawełniane na suche dni i do wózka wełniane skarpety dla maluszków śpiących w wózkach plus wodoodporne buty/skarpety dla niechodzących dzieci do zabawy na podwórku Oczywiście poszczególne części garderoby dostarczamy do przedszkola wraz ze zmieniającymi się porami roku. Nie musimy już w sierpniu zanosić do przedszkola kombinezonu na zimę, a zimą letnich butów 🙂 Wyprawki ciąg dalszy, czyli co jeszcze może się przydać Poza ubraniami, dziecko zaczynające przedszkole powinno mieć wózek do spania w przedszkolu (najlepiej duży i głęboki, żeby wygodnie mu się w nim spało), wyposażony w śpiwór do spania (lub pościel), siatkę chroniącą przed owadami i folię przeciwdeszczową. W wózku może znaleźć się też ulubiony kocyk dziecka, który ułatwia mu zasypianie. Kapcie w norweskich przedszkolach nie są obowiązkowe. Na co dzień dzieci biegają po przedszkolu w skarpetach. Możemy być jednak poproszeni o dostarczenie kapci w związku ze zbliżającym się alarmem przeciwpożarowym (kończącym tydzień przeciwpożarowy w przedszkolu). Poza wymienionymi już ubraniami, każde dziecko powinno mieć też 2-3 zestawy podstawowych ubrań na zmianę, czyli bieliznę (majtki, skarpety, body), spodnie i koszulkę. Do przedszkola zanosimy też pieluszki, butelkę na mleko i butelkę na wodę. W niektórych przedszkolach możemy być też proszeni o mokre chusteczki. Latem warto zadbać o to, żeby dziecko miało krem przeciwsłoneczny, a zimą krem chroniący przed zimnem i wiatrem. Jeśli dziecko ma problem z odparzeniami w okolicach podpieluszkowych, musimy dostarczyć do przedszkola krem na odparzenia. Wszystkie ubrania zostawiamy w przedszkolu i zabieramy do domu wtedy, gdy wymagają prania. Aby ułatwić pracę pracownikom przedszkola i jednocześnie uchronić ubrania dziecka przed zgubieniem, oznaczamy je specjalnymi naklejkami z imieniem dziecka i numerem telefonu rodzica. Niezbędnym elementem wyposażenia przedszkolaka w Norwegii jest też pudełko na jedzenie, czyli matpakke. Starsze dzieci mogą potrzebować plecaki, które będą zabierały ze sobą na wycieczki. Ale o tym, czy plecak jest potrzebny, zostaniemy poinformowani. Wiele przedszkoli ma bowiem takie plecaki w stałym wyposażeniu. Warto pamiętać też o tym, że całokształt naszej wyprawki i tego, co się w niej znajdzie, zależy od nas, rodziców. To nie jest tak, że cała lista ubrań i akcesoriów, którą dostaniemy z przedszkola, jest absolutnie obowiązkowa. Jest to raczej propozycja/sugestia tego, co jest potrzebne i co się sprawdza i w co warto wyposażyć dziecko. Teo w zimowym kombinezonie i kominiarce. Listopad 2021. Dzień w norweskim przedszkolu Dzień w norweskim przedszkolu rozpoczyna się od śniadania, które jest najczęściej między godziną a Po śniadaniu dzieci mają czas na zabawę, następnie odbywa się samling/samlingsstund. Samling to jedna z najważniejszych części planu dnia w przedszkolu. Jest to czas, w którym dzieci i ich opiekunowi gromadzą się w celu rozwijania poczucia wspólnoty/bycia w grupie. Podczas samlingu jest czas na wspólne śpiewanie, czytanie/słuchanie, a czasami też oglądanie bajek, rozmowę na różne tematy. Dzieci na samlingu, poprzez zabawę, uczą się np. nazw kolorów, nazw części ciała, rozmawiają o porach roku, emocjach, aktualnych wydarzeniach itd. Po samlingu jest czas na zaplanowane aktywności, takie jak zabawa, czy wyjście na wycieczkę. Następnie jest lunch, po którym maluszki idą spać, a starsze dzieci mają czas na wolną zabawę na świeżym powietrzu. Około godziny dzieci jedzą kolejny posiłek, czyli owoce i knekkebrød z różnymi dodatkami. Do picia dostają mleko i wodę, oczywiście prosto z kranu. Ostatnia część dnia w przedszkolu to zabawa na zewnątrz lub w przedszkolu, do czasu, aż dziecko zostanie odebrane przez rodzica. Zabawa zamiast nauki W norweskim przedszkolu duży nacisk kładzie się na naukę przez zabawę. Nie ma typowej nauki liczenia, pisania, czy czytania. Dziecko rozwija swoje kompetencje w zabawie, np. budując z klocków, które rozwijają i pobudzają kreatywność, logikę, myślenie przestrzenne i zdolności matematyczne. Bardzo popularnymi zabawkami są klocki magnetyczne, koraliki do układania różnych obrazków tzw. perle, drewniane puzzle dla maluchów. W przedszkolu jest też dużo książek i sporo gier planszowych. Popularny jest też kącik kuchenny z drewnianą kuchnią w roli głównej. Jedną z ulubionych czynności norweskich przedszkolaków jest też kolorowanie i myślę, że wszyscy rodzice są już przyzwyczajeni do tego, że niemal codziennie wracają do domu z kilkoma nowymi obrazkami. Podczas zabawy na zewnątrz, w której dziecku zapewnia się ogromną swobodę, dzieci uczą się obserwacji przyrody. Podczas wycieczek do lasu, nad morze, czy na pobliską farmę, dzieci poznają nazwy drzew, owadów i robaków, grzybów, roślin. Mają też możliwość obserwacji zwierząt. Duży nacisk kładzie się też na edukację ekologiczną. Dzieci od małego są uczone, że nie zostawia się śmieci w lesie, a podczas specjalnych wycieczek zanoszą do sklepu butelki i puszki, które wrzucają wspólnie do automatu. Spanie w wózku, gdy na dworze mróz i śnieg Przedszkole w Norwegii wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z tym, że dzieci śpią tu w wózkach na dworze, niezależnie od pogody. I oczywiście jest to bardzo dobre skojarzenie, chociaż z tą pogodą warto kilka kwestii wyjaśnić. Bo jednak, gdy pogoda jest naprawdę zła, czyli np. jest bardzo silny sztorm, który może wywrócić wózek, albo temperatura powietrza spada poniżej -10 st. C, wózki są zabierane do środka i stoją albo w specjalnej wiacie, albo w przedszkolnej szatni. Hartowanie hartowaniem, ale wiadomo, że nikt nie będzie narażał dzieci na spanie na zewnątrz przy naprawdę ekstremalnie złych warunkach pogodowych. Ale nie licząc tych wyjątkowych sytuacji, dzieci śpią w wózkach wystawionych na zewnątrz, codziennie. I tutaj jedna mała rzecz, o której często się nie mówi, a która jest bardzo ważna. Dziecko śpiące w wózku na zewnątrz zimą jest naprawdę dobrze ubrane. To nie jest tak, jak sobie niektórzy wyobrażają, że dziecko jest tylko w kurtce, czapce i butach. Do spania najczęściej ubiera się dziecko w ciepły, wełniany kombinezon, na głowę zakłada kominiarkę, na ręce rękawiczki, a na stopy wełniane skarpety. Do tego, dziecko śpi w puchowym śpiworze, często pod plecami ma skórę z owcy lub renifera (to na północy kraju) i jest dodatkowo otulane ciepłym kocykiem. Nikt nie naraża tu dziecka, w celu hartowania organizmu, na wychłodzenie. Ważną kwestią dotyczącą wózków do spania jest to, że muszą być one wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Dziecko na czas spania jest zapinane w pasy. Jest to robione z myślą zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa, które mogłoby się przebudzić i gdyby nie było przypięte pasami, próbować wstać lub wyjść z wózka. Wycieczki są nieodłącznym elementem przedszkolnej rutyny w Norwegii. Przedszkole w Norwegii – co jeszcze warto wiedzieć? Posyłając dziecko do przedszkola w Norwegii, nie musimy martwić się o to, że nie zostało jeszcze odpieluchowane. W Norwegii nie ma nacisku na to, żeby roczne dziecko umiało już korzystać z nocnika i zdarza się, że nawet 4-latki chodzą w pieluszkach. Personel przedszkolny dba o regularną zmianę pieluszek, zachowując przy tym niezbędne zasady higieniczne. Mówiąc o personelu przedszkola, warto przybliżyć kwestię tego, kto pracuje w norweskim przedszkolu. W każdym oddziale przedszkolnym jest przynajmniej jeden pedagog, czyli nauczyciel przedszkolny z tytułem licencjata/magistra. Pozostali pracownicy mogą mieć wykształcenie kierunkowe do pracy w przedszkolu ze szkoły średniej, albo nie mieć go wcale. Ważne jest jednak spełnienie kryterium o niekaralności. Bez tego nikt absolutnie nie może pracować w przedszkolu. W oddziale maluszków na 3 dzieci przypada jeden nauczyciel (opiekun). W grupach starszych jest wymóg jednej pracownika na 5 dzieci. Od samego początku dzieci zwracają się do swoich opiekunów po imieniu – w Norwegii nie obowiązuje forma pan/pani. Podobnie jest zresztą w szkołach, gdzie do nauczyciela również mówi się po imieniu. W norweskim przedszkolu pracują nie tylko kobiety, ale również mężczyźni. Na zakończenie – przedszkole w Norwegii jest super! Tak, jak napisałam we wstępie, dzieci w Norwegii uwielbiają chodzić do przedszkola. To tu zawierają pierwsze przyjaźnie, uczą się samodzielności, mają nieograniczone możliwości w zabawie na podwórku, mogą wspinać się po drzewach i taplać w błocie. Jeśli jesteście młodymi rodzicami, którzy za chwilę poślą swoje pierwsze dziecko do przedszkola, albo właśnie przeprowadziliście się do Norwegii z dzieckiem w wieku przedszkolnym – nie martwcie się! Personel w przedszkolu jest bardzo miły i pomocny, zadba o Wasze dziecko i ze szczegółami opowie jak minął dzień Waszej pociechy w przedszkolu. A dziecko wróci do domu być może trochę brudne, pewnie też zmęczone, ale za to zadowolone i szczęśliwe. Jeśli macie do mnie jeszcze jakieś pytania dotyczące przedszkola w Norwegii, chcecie żebym rozwinęła jakąś kwestię poruszoną w tym wpisie, albo powiedziała o czymś, co być może pominęłam, dajcie znać. A jeśli jesteście rodzicami norweskich przedszkolaków, koniecznie podzielcie się ze mną i czytelnikami bloga swoimi doświadczeniami z przedszkolem w Norwegii 🙂 To kolejny europejski kraj, w którym edukację rozpoczynają sześciolatki. Rok szkolny rozpoczyna się tu w połowie sierpnia i trwa do połowy czerwca. W Norwegii na poziomie szkoły podstawowej nie ma formalnej oceny. Młodzi Norwegowie muszą obowiązkowo spędzić w szkole 10 lat. Tyle trwa tu system kształcenia. Dzieci rozpoczynają edukację w tym roku, w którym kończą sześć lat. Podobnie jak w Polsce obowiązuje rejonizacja. Maluchy najczęściej chodzą do szkoły podstawowej znajdującej się najbliżej miejsca zamieszkania rodziców. Można oczywiście wybrać placówkę, pod warunkiem, że ta dysponuje wolnymi miejscami. Po podstawówce, w wieku 13 lat, uczniowie rozpoczynają szkołę średnią I w placówkach publicznych jest bezpłatna. Rok szkolny w Norwegii rozpoczyna się w połowie sierpnia i trwa do połowy czerwca. W sumie na lekcjach młodzi Norwegowie spędzają 38 tygodni. O tydzień dłuższy rok szkolny mają prowadzona jest przez pięć dni w tygodniu, Jedna lekcja trwa o 15 minut dłużej niż w Polsce. Na poziomie szkoły podstawowej nie prowadzi się formalnej oceny. Te pojawiają się dopiero w szkole średniej. Stopnie są wystawiane z każdego przedmiotu dwa razy do roku na podstawie oceny dokonywanej przez nauczyciela. Promocja do następnej klasy jest automatyczna. Na zakończenie nauki wszyscy uczniowie przystępują do ogólnokrajowych egzaminów. Po nich dostają też świadectwo ze wszystkimi uzyskanymi stopniami. Otrzymanie tego świadectwa otwiera im drogę do szkoły średniej II stopnia. Od 2008 roku pojawiają się testy sprawdzające podstawowe umiejętności (czytanie, matematyka, angielski) na etapie podstawówki i szkoły średniej I stopnia. na podstawie cyztaJuż po raz drugi zachęcamy do tego dzieci i młodzież. To dzięki książkom kształtuje się społeczeństwo wiedzy. Szkoły otrzymają od nas prenumeratę wydań papierowych i elektronicznych. Co tydzień do gazet dołączamy specjalny dodatek "Wiem".Czytaj e-wydanie »

rok szkolny w norwegii 2018